Φαν φακτς για την επανάσταση του '21

    "Λυσσάξαμε"  αυτές τις μέρες με τα διακόσια χρόνια από την επανάσταση του '21. Πολλά γράφονται, ακόμα περισσότερα λέγονται, και ούτε η κυβέρνηση, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης παρέλειψαν να εκμεταλλευτούν το θέμα πολιτικά (κομματικά, στην ουσία, αλλά ας προσποιηθούμε ότι η εκμεταλλεύση ήταν γενικά και αόριστα ιδεολογικοπολιτική).

    Ο ίδιος δεν σκόπευα να γράψω τίποτα επ'αυτού, όχι γιατί δεν θεωρώ την επανάσταση του '21 σημαντική, αλλά γιατί όπως και οι περισσότεροι Έλληνες δεν είμαι αρκετά διαβασμένος επ'αυτού του θέματος. Ξέρω όμως αρκετά ώστε να έχω επίγνωση της αγνοιας μου, και αρκετά ώστε να βλέπω την άγνοια των περισσότερων συμπατριωτών μου στα περι της επαναστάσεως. 

    Η παρούσα ανάρτηση επικεντρώνεται σε δυο πράγματα που θεωρώ πολύ σημαντικό να έχει κάποιος υπόψιν του για την επανάσταση του '21. Να έχετε υπόψιν ότι η ανάγνωσή της, αν είστε όπως οι περισσότεροι Έλληνες, θα σας εξοργίσει. Όμως η αλήθεια δεν νοιάζεται για τους συναισθηματισμούς μας και τελικά μας λυτρώνει.

1. Η κλεφτουριά δεν ήταν ακριβώς αυτό νομίζουν οι περισσότεροι Έλληνες 

    Στο σχολείο μας  παρουσίασαν τους Κλέφτες ως ανιδιοτελείς και ανυπότακτους Έλληνες πατριώτες που ανέβηκαν στο βουνό για να πολεμήσουν τους Τούρκους και να απελευθερώσουν την Ελλάδα από τον Οθωμανικό ζυγό. 

    Πριν πούμε οτιδήποτε περί αυτής της εικόνας που έχει ο μέσος Έλληνας για τη Κλεφτουριά -που μπορεί να είναι αληθινή και βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα, ψεύτικη και εκ των υστέρων κατασκευασμένη, ή κάτι ανάμεσα- θα ξεκινήσουμε με ένα δημοτικό του 18ου αιώνα, όπως μας το παραθέτει ο Γάλλος φιλέλλην C. Fauriel στη συλλογή "Chants populaires de la Grèce moderne", που κυκλοφόρησε γύρω στο 1820. 

    Πώς σας φάνηκε το παραπάνω δημοτικό; Γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και χωρίς ομοιοκαταληξίες, είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της προεπαναστατικής μας παράδοσης και δύσκολα θα ισχυριζόταν κάποιος ότι ο Γάλλος φιλέλλην το έβγαλε από το μυαλό του, και μάλιστα σε τόσο άψογα Ελληνικά. 

    Σε περίπτωση που έχετε αμφιβολίες για το τι διαβάσατε μόλις, θα σας εξηγήσω εγώ: ο καπετάν Ζαχαριάς (και συγκεκριμένα ο Κλέφτης οπλαρχηγός Ζαχαριας Μπαρμπιτσιώτης) καυχιέται που βίασε τη νύφη και τις κόρες ενός κληρικού, και αφότου του σκότωσε τον έναν από τους δυο γιους, απήγαγε τον άλλον και τον παρέδωσε μόνο μετά από καταβολή λύτρων. Κάτι που ακόμα και σε Τούρκο να είχε κάνει, δεν θα ήταν ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας όταν ακούμε για την ηρωική Κλεφτουριά. 

    Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό ήταν ένα "μεμονωμένο περιστατικό" και ότι οι Κλέφτες δεν έκαναν τέτοια -και μάλιστα σε Έλληνες-, αλλά δυστυχώς η δημοτική μας παράδοση, καθώς και η ίδια η ιστοριογραφία, δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Όσοι έχουν αμφιβολίες, ας ανατρέξουν στους φιλέλληνες που είδαν από κοντά την επανάσταση και την κατέγραψαν, π.χ. στον George Finlay ο οποίος περιγράφει τους Κλέφτες ως κοινούς ληστές της υπαίθρου. Ίσως στην εποχή του Finlay να μην ήταν πλέον ακριβώς έτσι, αλλά αυτή η περιγραφή ήταν απόλυτα ακριβής για το 18ο αιώνα και πριν.

   Το τι ήταν οι Κλέφτες, ειδικά της προ του 1750 εποχής, το λέει το ίδιο τους το όνομα: κλέφτες. Συχνότατα πυκνότατα ήταν άτομα που π.χ. είχαν κάνει φόνο στο χωριό τους και τους γυρευαν οι συγγενείς του θύματος, οπότε ανέβαιναν στο βουνό να βρουν άλλους τέτοιους, και ζούσαν από επιδρομές πρωτίστως εναντίον Ελληνικών χωριών, και δευτερευόντως σε βάρος Τούρκων και Προεστών. 

    Αν υπάρχει κάποια εποχή στην οποία η Κλεφτουριά άρχισε να εξελίσσεται σε εθνικοαπελευθερωτικό αντάρτικο (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως όσοι βγήκαν στο βουνό τότε είχαν όλοι ιδεαλιστικά κίνητρα...), αυτή ίσως είναι γύρω στα Ορλοφικά του 1770. Από πουθενά όμως δεν προκύπτει ότι οι κλέφτες προηγούμενων εποχών ήταν οτιδήποτε παραπάνω από αυτό που λέει το όνομά τους. 

    Ακόμα και στη μεταγενεστερη περιοδο όμως, μεγάλο μέρος αυτών που γνωρίζουμε για τη δράση των κλεφτών, τουλάχιστον στη Πελοπόννησο, προέρχεται από τον Κολοκοτρώνη και κυρίως τους συγγενείς του, οι οποίοι, όπως απέδειξε ο Γ. Βλαχογιάννης στο βιβλίο  "Κλέφτες του Μορια" (1935), παραποίησαν ή και κατασκεύασαν περιστατικά από τη δράση των προγόνων τους. Στο ίδιο βιβλίο αποδομούνται ορισμένα από τα φερόμενα ανδραγανθήματα του Ζαχαριά, τη δράση του οποίου οι συγγενείς του επίσης παραφούσκωσαν ή κατασκεύασαν. Ο ίδιος συγγραφέας γράφει  για τους Κλέφτες πολλά που δεν θα άρεσαν καθόλου στους Έλληνες... Συνολικά πάντως, πολλά από αυτά που γνωρίζουμε για τη προεπαναστατική δράση των κλεφτών είναι αναληθή, και υπάρχουν παραπάνω από βάσιμες ενδείξεις ότι έκαναν επιδρομές πρωτίστως σε Ελληνικά χωριά και δευτερευόντως σε Τούρκους, όπως για παράδειγμα αυτή η επιστολή: 

Μαφιόζικου τύπου επιστολή των Κλεφτών σε Ελληνικό χωριό της Λευκάδας, γύρω στο 1720. 

Αλιεύθη από το διαδίκτυο όπου αναφέρεται πως πηγή η μελέτη 

" Παρακοινωνικά στοιχεία στη Λευκάδα του 18ου και 19ου αιώνα".

    Τα δημοτικά που υμνούν τη Κλεφτουριά τραγουδήθηκαν σχεδόν όλα από το 19ο αιώνα και μετά, και σε καταγραφές της δημοτικής μας παράδοσης πριν το 1830 μόλις λίγα τέτοια συναντώνται.  Υπάρχουν μελέτες που απέδειξαν ότι πολλά κλέφτικα γράφτηκαν αρκετές δεκαετίες μετά την επανάσταση. Πέρα από το αναφερόμενο βιβλίο του Βλαχογιάννη, οπου παρατίθενται παραδείγματα, αυτό το διαπιστώνει κανείς εύκολα από το γεγονός ότι πολλά εξ'αυτών είναι ομοιοκατάληκτα και χωρίς ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, σε αντιδιαστολή με την προεπαναστατική μας παράδοση.

    Κλείνοντας, ας σημειώσουμε πως παρόλο που οι Κλέφτες δρούσαν στη κυριολεξία αιώνες, μόλις το 1805 οι Τούρκοι πήραν την απόφαση να τους εξαλείψουν. Αν τους προηγούμενους αιώνες της τουρκοκρατίας είχε υπάρξει σοβαρή δράση των Κλεφτών κατά των Τούρκων η απόφαση θα είχε ληφθεί πολύ νωρίτερα, ειδικά αν σκεφτούμε ότι το 1800 η Οθωμανική αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα και το κυνήγι των Κλεφτών κόστιζε, ενώ π.χ. το 1700 θα ήταν παιχνιδάκι για τις τότε δυνατότητές της. 

    Ίσως το ότι η συλλογική μας μνήμη έχει καταγράψει ως ήρωες και τους Αρματωλούς, δουλειά των οποίων ήταν ακριβώς να... κυνηγούν τους Κλέφτες στα βουνά, να μην οφείλεται ακριβώς στο ότι βοήθησαν τον απελευθερωτικό αγώνα... 

    Συμμερίζομαι την απογοήτευση όσων διάβασαν το παραπάνω, γιατί και ο ίδιος μεγάλωσα έχοντας για τη κλεφτουριά μια εικόνα που δυστυχώς δεν μοιάζει να ανταποκρίνεται και πολύ στη πραγματικότητα. Ή τουλάχιστον, αν ανταποκρίνεται, αφορά μόλις στις τελευταίες δεκαετίες πριν την επανάσταση και όχι στην υπόλοιπη τουρκοκρατία.  Ουδεμία ένδειξη υπάρχει ότι οι Κλέφτες π.χ.  του 16ου αιώνα είχαν οποιαδήποτε αξιόλογη δράση κατά των Τούρκων, και αν την έχετε σας παρακαλώ πολύ να μου τη παραθέσετε στα σχόλια.

2. Το εθνικοαπελευθερωτικό και το ταξικό σκέλος της επανάστασης είναι αναπόσπαστα το ένα από το άλλο.

    Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι οι ραγιάδες ξεσηκώθηκαν μόνο για ένα ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος; Αν δηλαδή τους έλεγε κάποιος ότι θα σχηματιστεί ένα τέτοιο, αλλά οι ίδιοι θα ζουν ακριβώς όπως πριν, θα ήταν ευχαριστημένοι με αυτό; Θα είχε για τους επαναστάτες τη παραμικρή σημασία αν έφευγε η Τουρκική τυραννία και απλώς ερχόταν στη θέση της μια "ελληνοχριστιανική"; 

    Αν και μπορεί να συνυπάρχουν και ιδεαλιστικά κίνητρα, οι εξεγερμένοι λαοί διαχρονικά απέβλεπαν  σε ένα πράγμα: ψωμί. Επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας επίσης γινόντουσαν διαρκώς εξεγέρσεις και επαναστάσεις (ίσως και συχνότερα απ'ό,τι επί Τουρκοκρατίας!), παρόλο που ήταν Χριστιανική και οι ρωμιοί δεν χρειαζόταν να πληρώσουν και κεφαλικό φόρο. Οι σφετεριστές του βυζαντινού θρόνου, διόλου δεν δυσκολεύονταν να βρουν ακολουθους, αρκεί να έταζαν ένα καλύτερο αύριο στους υποσιτισμένους χωρικούς. Εξού και το γεγονός ότι κάθε αυτοκράτορας είχε να αντιμετωπίζει χίλιες μύριες εσωτερικές εξεγέρσεις και ανταρσίες. Βλέπετε, του χριστού η πίστη η αγία που πωλούσε η τότε άρχουσα τάξη, δεν γέμιζε την κατσαρόλα των ρωμιών.

        Το ταξικό πρόσημο στην επανάσταση του '21 τεκμηριώνεται μεταξύ άλλων και από το γεγονός ότι στα μάτια των ραγιάδων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η εθνικότητα ήταν σχεδόν συνώνυμη της κοινωνικής τάξης. Ο τοπικός Μπέης και οι τυχόν Τούρκοι που έμεναν σε μια περιοχή, ήταν εύποροι, άνετοι, και είχαν πάντα τον νόμο με το μέρος τους.  Λόγω του ότι ο ραγιάς αγνοούσε τις συνθήκες διαβίωσης του Τούρκου στην Ανατολια, είχε στο μυαλό του Τούρκος = πλούσιος/ευνοημένος/καταπιεστής, Ρωμιος=πεινασμένος/κυνηγημένος/καταπιεσμενος.

    Ο George Finlay σχολιάζει εκτενώς το ότι οι επαναστάτες λήστευαν κανονικότατα τους Τούρκους και έπειτα τους σκότωναν ακόμα και αν είχαν δώσει λόγο περί του αντιθέτου προηγουμένως. Ακριβώς όπως οι Ρώσοι κατά την Οκτωβριανή επανάσταση και οι Γάλλοι κατά τη Γαλλική, οι επαναστατημένοι προσπαθούσαν τοιουτοτρόπως να πάρουν "το αίμα τους πίσω", μιας και τα χρυσαφικά των εχθρών τους ήταν ποτισμένα με τον ιδρώτα και το αίμα των ιδιων, και αυτοί που τα κατείχαν ένας φυσικός εχθρός του λαού, που μόνο ο θάνατος του άρμοζε. 

    Ανεξάρτητα από το ηθικό βάρος των ωμοτήτων που διαπράχθηκαν σε βάρος αμαχων Τούρκων, η επανάσταση του '21 συνολικά είχε και αγνά κίνητρα ως εθνικοταξική. Κανένας σοβαρός μελετητής δεν θα αμφισβητούσε το εθνικοαπελευθερωτικό και θρησκευτικό σκέλος της επανάστασης του '21, δεδομένου ότι υπήρξαν πάμπολλοι που έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για τον αγώνα. Όμως και το ταξικό του σκέλος επίσης δεν έχει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

------------------------------------------------------------------- 

Προτεινόμενη βιβλιογραφία: 

David Brewer - Greece: the hidden centuries 

George Finlay - Η επανάσταση του '21 

Γιάννης Βλαχογιάννης - Κλέφτες του Μοριά 

(μη βαράτε, παιδιά, είπα εξαρχής ότι δεν είμαι αρκετά διαβασμένος γύρω από την επανάσταση! )

Worshiping Elon Musk

     Am I the only one who is sick and tired of seeing Elon Musk being worshiped like a modern-time Messiah? 

    Elon Musk is more of a Thomas Edison than a Tesla. Most of his ideas are stolen/bought  by others, yet like Thomas Edison he is depicted by the media as the ultimate superbrained inventor of his era, which is far from being the truth. The brains behind the vast majority of technologies he gets rich on, are unknown scientists and engineers, most of which are paid way lower than they deserve and definitely lower than one might expect given that their boss is one of the wealthiest businessmen out there. 

    The whole cult of worshiping him reminds me of medieval kings. A medieval king would go in a war, and his generals would come up with plans to win it. His soldiers would then fight with bravery, and win the battle shedding rivers of their blood. Yet afterwards the king would be presented as the mastermind behind the battle plan, as well as the brave warrior who won it, not to mention that he would get all the gold. That's exactly the case with Elon Musk: his scientists and engineers come up with plans, his workers implement them, yet it is Elon who gets all the credit, not to mention the money. 

    Admittedly, Elon is more admirable than most other billionaires, since he indeed has a background in technology and actually works overtime (unless this is some kind of urban legend too). Yet being somehow admirable and being worshiped as a god on earth are two completely different things, and I don't know about you, but I am pretty fed up with seeing everywhere quotes by Elon Musk, as if he were the ultimate philosopher. 

    In my view, the whole cult of worshiping Elon Musk reflects the need of some people for someone to look up at. It is like some people want someone to bow down before, to accept them as their master and superior, and hope to be like them one day. If Elon's worshipers lived during the middle ages, they would worship kings and landlords, and hope that one day they may be accepted as courtiers. 

    Not a good sign for humanity that there is such a need for someone to worship.

"Ways to become rich and successful", and other horsecrap

 Am I the only one who gets pissed off upon hearing about "ways to become successful" and "to become rich"? As far as I know, the stock market and economy in general behave as chaotic systems -that is, negligible changes in seemingly insignificant parameters can lead -and will lead- to colossal changes of the output in the long term.

When it comes to economy, that means that no matter how talented, hard-working, and intelligent you are, whether you will end up high or low in the socioeconomic hierarchy depends on external factors, and your control over them... is equal to the control of a feather over its' movement through a windstorm.

Of course, each kind of feather will have its' own movement in the windstorm -a big and heavy feather may not be taken away by it the same way as a lighter one. Similarly, an intelligent/hard-working/persistent person may not end up in the same fate as an unintelligent/lazy/impatient one. Yet a windstorm is still a windstorm, and economy is still economy, no matter what kind of "feather" you are.

Imagine feathers carried away by this windstorm sincerely believing that they control their own movement!

 

How will you "become rich and successful", you fucking idiot?

Will you become rich and successful if you are hard-working? There are billions of hard-working people on the planet. How many of them are "rich"? Whether in America, or China, or Greece, you will find countless workers who work tirelessly even 10 hours per day. How many of them  become rich, or even middle-classed? The slaves of the ancient Athenians who built up the Parthenon were hard-working. Did they become rich? Did history write their names?

Will you become rich and successful if you are intelligent? There are hundreds of millions of intelligent people out there. How many of them become rich, or even middle-classed? In Japan about 1/10 scores more than 130 points on IQ tests -they are literally geniuses for the western standards. Does that make them rich by default? Among all of those geniuses in Japan there are plenty of "losers" in low-wage posts. And others who do not just just a below-than-average income, but are literally live in the streets. Perhaps it is a matter of luck, isn't it?

Will you become rich and successful if you are talented? One can find countless talented singers, actors, poets, and artists in general, most of which are nearly unknown and without a penny. If you bother watching TV you will be seeing the same dozens of actors and stars everywhere. What the heck, does the world have such a lack of talent with a population of 7.000.000.000? Even if only 1/1.000 was

Πέντε πράγματα που κανένας δεξιός/ισαποστασάκιας δεν καταλαβαίνει

Φαν φακτς που αν τα καταλαβαίναμε όλοι και δρούσαμε ανάλογα, ο κόσμος θα γινόταν πολύ καλύτερος.

1. Άρχων και αρχόμενος δεν έχουν ίδια συμφέροντα.
Σαν μεμονωμένη πρόταση μοιάζει κάτι αυτονόητο, αλλά ελάχιστοι πάνε ένα βήμα παραπέρα. Το ότι ο Αιγύπτιος Φαραώ δεν είχε ίδια συμφέροντα με τον σκλάβο του, όπως δεν είχε και ο μεσαιωνικός βασιλιάς με τον δουλοπάροικο, ή ο εκάστοτε "δημοκρατικά" εκλεγμένος πρωθυπουργός με το πόπολο, είναι κάτι που το καταλαβαίνει στη κυριολεξία οποιοσδήποτε.

Πόσοι όμως αντιλαμβάνονται ως άμεση απόρροια αυτού του γεγονότος το ότι η νομοθεσία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της άρχουσας τάξης από την ίδια την άρχουσα τάξη, προστατεύει συμφέροντα αντίθετα από αυτά του λαού; Ότι αφού ο εξουσιαστής και ο εξουσιαζόμενος έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, ο στρατιώτης και ο αστυνόμος που υπακούνε εντολές από τον πρώτο  βρίσκονται στην αντίπερα όχθη από τον δεύτερο;

Σίγουρα κανένας από τους "πρώτιστη υποχρέωση του πολίτη είναι να υπακούει το νόμο", όπως κανένας από τους υμνητές των σωμάτων ασφαλείας (θυμηθείτε τους ηλίθιους του 'blue lives matter'), ή τους "ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται". Τα εκλογικά αποτελέσματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν ο μέσος κυρ-Παντελής πραγματικά αντιλαμβανόταν τις λογικές συνέπειες του αυτονόητου αυτού ισχυρισμού.

Εδώ βέβαια να σημειωθεί πως οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα προσωπικότητας. Βάζω στοίχημα ότι αν οι "ζήτω-τα-σώματα-ασφαλείας" ζούσαν π.χ. στη τουρκοκρατία, θα έσπευδαν να καταδείξουν στους γενίτσαρους πού κρύβεται "αυτός ο λήσταρχος των βουνών ο Κολοκοτρώνης". Κάποιοι θέλουν να βλέπουν κεφάλια σκυμμένα, και μισούν όσους τα υψώνουν.


2. Το νομικό σύστημα είναι μια τεράστια απάτη.
Οι νομικοί το ξέρουν καλύτερα από όλους αυτό, και κανένας δεν θα διαφωνούσε με τον ισχυρισμό. 

Ακόμα και αν κάποιος διαβάσει όλη τη νομοθεσία, ελάχιστη έως καμία αξία υπάρχει σε κάτι τέτοιο, μιας και η ουσία και η πεμπτουσία του Νόμου είναι οι ερμηνείες του -αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε νομολογία. Μια ερμηνεία του Αρειου Παγου, ή μια γνωμοδότηση νομικολόγου, αρκούν για να ανατρέψουν ακόμα και άρθρα του ίδιου του Συντάγματος, κάνοντάς τα να δείχνουν πως εννοούν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που φαίνεται. 

Οι χίλιες μύριες ερμηνείες των νόμων έχουν τα γνωστά τραγελαφικά αποτελέσματα του να καταδικάζονται σε εξοντωτικές ποινές άτομα που στην ουσία δεν πείραξαν ποτέ κανέναν (θυμηθείτε π.χ. την 10ετη κάθειρξη της καθαρίστριας που πλαστογράφησε μια τάξη του δημοτικού), την ίδια ώρα που πολιτικοί και επιχειρηματίες με άμεση ανάμειξη σε σκάνδαλα εκατοντάδων εκατομμυρίων παίρνουν αστείες ποινές (π.χ. υπόθεση Energa) ή και κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι λόγω "τεχνικών" προβλημάτων με τη ποινική διαδικασία (π.χ. Χριστοφοράκος)

Δεν θα υπήρχε καμία υπερβολή στο να ισχυριστούμε πως ο νόμος δεν είναι παρά η λίστα των "Θέλω" των εκάστοτε ισχυρών, κομμένος και ραμμένος από τους ίδιους στα δικά τους μέτρα και ανάλογα με τις συγκυρίες. Δεδομένου αυτού όμως, το νομικό σύστημα δεν είναι παρά μια τεράστια απάτη. 

Ως εκ τούτου, το "νομιμόφρων" είναι συνώνυμο του "άφρων", και είναι πραγματικά τραγικό που υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν την νομιμοφροσύνη ως μέτρο ηθικής.

3. Δεν σου έδωσαν δουλειά τα αφεντικά και οι επενδυτάδες, αλλά η ζήτηση.
Αυτό είναι λιγότερο κοινοτοπο από τα προηγούμενα, αλλά έχει τεράστια αξία να το καταλάβουμε σήμερα, που βομβαρδιζόμαστε πανταχόθεν από προπαγάνδα που μας παρουσιάζει τους "επιχειρηματίες" και τους "επενδυτές" ως τους τρισμέγιστους μεσσίες και σωτήρες μας, που ούτε λίγο ούτε πολύ τους χρωστάμε τα πάντα.

Όμως όταν δεν υπάρχει ζήτηση για ψωμί, κανένας "επιχειρηματίας" ή "επενδυτής" δεν μπορεί να δώσει δουλειά σε φούρναρη. Άρα ο φούρναρης δεν χρωστάει τη δουλειά του σε κανέναν απ'τους δυο. Τη χρωστάει αποκλειστικότατα και εξ'ολοκλήρου στη ζήτηση για ψωμί. Ο επενδυτής και ο επιχειρηματίας, όχι μόνο δεν είναι αυτοί που του έδωσαν δουλειά, αλλά είναι αυτοί που στερούν μια δεύτερη θέση εργασίας από έναν άλλον φούρναρη βάζοντας τον πρώτο να δουλεύει για δυο άτομα μαζί. Και όχι μόνο δεν του "δίνουν να φάει", αλλά απεναντίας είναι ο ίδιος ο φούρναρης που τρέφει αυτούς, μιας και εξ'ορισμού παίρνει μόνο ένα κλάσμα όσων αποφέρει η δουλειά του στο μαγαζί. Ο εξοπλισμός που δήθεν "παρέχει" ο επενδυτής/επιχειρηματίας στον φούρναρη για να δουλέψει, σχεδιάστηκε από επιστήμονες και μηχανικούς και κατασκευάστηκε από άλλους εργάτες, οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν έναν εκμεταλλευτή που πούλησε στον ιδιοκτήτη του φούρνου τον εξοπλισμό σε μια κατά πάσα πιθανότητα αυθαίρετα υψηλή τιμή.

Εν ολίγοις, δεν χρωστάμε στη κυριολεξία τίποτα στα αφεντικά και τους επενδυτές, και είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύουμε πως οι δουλειές μας υπάρχουν χάρη σε αυτούς. Τις δουλειές τις δημιουργεί η ζήτηση από μέρους του κόσμου. Τον εξοπλισμό για αυτές τις δουλειές τον δημιουργούν ομάδες εξειδικευμένων τεχνικών και εργατών. Οι καπιταλιστές είναι, όπως πολύ λακωνικά και εύγλωττα το έθεσε ο Μαρξιστής οικονομολόγος Richard Wollf,  "costly, unnecessary middlemen inserted between groups of real workers".



4. Όταν έχεις μηδέν ευρώ, και παίρνεις δάνειο 50.000, δεν έχεις 50.000 ευρώ, αλλά -50.000 .
Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι τόσο αυτονόητος όσο μοιάζει, καθώς όσοι δανείζονται ένα ποσό Χ ευρώ, σε ψυχολογικό επίπεδο αντιλαμβάνονται ότι τελικά πήραν όντως Χ ευρώ, αντί για -Χ. Αν ίσχυε οτιδήποτε άλλο, κάθε δάνειο θα γινόταν αντιληπτό ως οικονομική σφαλιάρα, ως απώλεια και καταστροφή, και οι δανειολήπτες θα οδύρονταν για τη συμφορά που τους βρήκε που χρειάστηκε να πάρουν δάνειο.

Μα καλά, θα μου πείτε, τι σχέση έχει αυτό με τα πολιτικά; Πώς σχετίζεται έστω και πλαγίως με τους δεξιούς και τους αριστερούς, με τους φιλελεύθερους και τους αναρχοκομμουνιστές, και τις εκλογές;

Σχετίζεται αμεσότατα, γιατί αν λάβουμε υπόψιν το πόσα χρωστάει ο μέσος δυτικός σε δάνεια που ήταν πρακτικά αναγκασμένος να πάρει* , βρισκόμαστε αντιμέτωποι προ μιας θλιβερής πραγματικότητος: μόνο μια πολύ μειοψηφία ευνοημένων έχει στα αλήθεια θετικό προϋπολογισμό. Οι υπόλοιποι έχουμε -50.000 και -100.000 ευρώ.

Η επίσημη προπαγάνδα μας θέλει να έχουμε γίνει όλοι πλουσιότεροι από πριν έναν αιώνα, επειδή οι μισθοί μας έχουν μεγάλη ονομαστική αξία και επειδή έχουμε σμαρτφον και πολυτέλειες που οι παλιοί δεν μπορούσαν ούτε να ονειρευτούν. Οποία "τεράστια επιτυχία" του καπιταλισμού και των αγορών... Όμως αυτού του είδους οι "αναλύσεις", "ξεχνούν" τα υπέρογκα ποσά που χρωστάνε οι περισότεροι Ευρωπαίοι για το σπίτι τους, τη μικρή τους επιχείρηση, και το σμαρτφον τους -για να μην αναφερθούμε στους Αμερικάνους, οι οποίοι χρωστούν και για τις σπουδές τους καθώς και για τυχόν πρόβλημα υγείας που είχαν. Αν αυτά τα χρέη ληφθούν υπόψιν, οι εργάτες και οι μικρομεσαίοι είμαστε φτωχότεροι από ποτέ, μιας και ουδέποτε στην ιστορία είχαμε προϋπολογισμό μειον δεκάδων/εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Ασφαλώς και αυτονοήτως, το ίδιο ισχύει και για πολλές από τις μεγάλες επιχειρήσεις, όμως εδώ υπάρχουν ορισμένες διαφορές. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες εκμεταλλεύονται τα πολλαπλά παραθυράκια του νόμου και κρύβονται πίσω από νομικά πρόσωπα, ώστε ακόμα και αν χρεοκωπήσουν οι επιχειρήσεις τους οι ίδιοι θα βγουν λίγο-πολύ αλώβητοι από τη χρεοκωπία. Για να μην αναφερθούμε στο ότι ξέρουν τα κατάλληλα άτομα ώστε να διαγράψουν τα χρέη τους, ή να τα εναποθέσουν τελικά στο δημόσιο (θυμηθείτε π.χ. τις αναδιαρθρώσεις των τραπεζών με τα λεφτά μας).

Συνολικά, με την εξαίρεση των τραπεζιτών και των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι περισσότεροι δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ και έχουμε αρνητικό προϋπολογισμό.

Υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος σε ένα σύστημα στο οποίο οι περισσότεροι έχουμε αρνητικό προϋπολογισμό.

5. Οι οικονομικοί δείκτες αντικατοπτρίζουν τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών, και όχι το επίπεδο διαβίωσής σου.

Οι οικονομικοί δείκτες της Κίνας είναι από τους καλύτερους στον πλανήτη. Πόσοι όμως θα ισχυρίζονταν ότι θέλουν να ζήσουν εκεί, ή ότι θα ήθελαν η χώρα τους να έχει ίδιες συνθήκες διαβίωσης και εργασιακό περιβάλλον; Με εξαίρεση τη περίπτωση που κάποιος δραστηριοποιείται επιχειρηματικά εκεί, η Κίνα είναι μια απέραντη δυστοπία, ένας βόθρος υπερεκμετάλλευσης των εργατών, οι οποίοι ζουν σε μικρά δωματιάκια, σε τερατώδεις λαβυρίνθους από μπετόν δουλεύοντας σε συνθήκες γαλέρας για μερικές ψωροδεκάρες.

Οι οικονομικοί δείκτες είναι σχεδιασμένοι για να δείχνουν στους επιχειρηματίες και επενδυτές ποιες είναι οι καλύτερες χώρες για την επιχειρηματική τους δραστηριότητα, και είναι προσαρμοσμένοι στις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους "θέλω". Δεν υπάρχει ούτε ένας δείκτης οικονομικής ανάπτυξης που δεν θα εκτοξευόταν αν κάθε μέρα δουλεύαμε τέσσερις ώρες παραπάνω χωρίς να τις πληρωνόμαστε. 

Κάτι που με τη σειρά του σημαίνει πως πρέπει να υπολείπεται φαιάς ουσίας κάποιος που χαίρεται για τους ανοδικούς δείκτες του χρηματιστηρίου χωρίς να είναι επιχειρηματίας ή μέτοχος σε εταιρείες, μιας και το χρηματιστήριο, όπως και αυτό που ονομάζεται "εθνική οικονομία", πηγαίνει καλά μόνο όταν μασαμπουκιάζουν καλύτερα οι ήδη χορτασμένοι.

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι χρησιμοποιούν τους όρους "Wall Street" για την οικονομία των μετόχων και των μεγάλων εταιρειών, και "Main Street" για τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τον απλό κόσμο. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται ξεχωριστοί όροι για αυτούς τους δυο οικονομικούς κόσμους λέει από μόνο του ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε για την οικονομία: άλλο τα κέρδη τους, και άλλο τα κέρδη μας. Υπάρχουν μάλιστα  μελέτες που δείχνουν πως όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά στη Wall Street, δεν πάνε καλά στη Main Street, και αντίστροφα.

Η κρίση των τελευταίων μηνών με τον κορονοιό τεκμηριώνει πληρέστατα αυτές τις μελέτες, γιατί παρόλο που η κατανάλωση και η παραγωγή μειώθηκαν δραματικά, τα κέρδη των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκαν θεαματικά. Υπάρχει κάτι άλλο να πούμε;

Ο πολίτης

    Πολίτης. Ένα μικροσκοπικό, φοβισμένο ανθρωπάκι, που με τα έντρομα μάτια του κοιτάζει ψηλά τους ισχυρούς να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή του. 

     Οι σύγχρονοι φεουδάρχες υποθηκεύουν το μέλλον του τάσσοντάς του λαγούς με πετραχείλια. Ασφάλεια, τάξη, δημοκρατία, οικονομική ανάπτυξη, και λεφτά. Πολλά λεφτά. Που δεν θα υπάρχουν κακοί παράνομοι να του τα κλέψουν, όπως δεν θα υπάρχουν κακοί τρομοκράτες να ανατινάσσονται στο μετρό.

    Κάπου κάπου καταλαβαίνει πως τα μέτρα που του επιβάλλουν δεν είναι ακριβώς προς συμφέρον του. Πως επηρεάζεται δυσμενώς από αυτά, ενώ οι αφέντες και οι βολεμένοι των καιρών του επωφελούνται άμεσα. Ιδιωτικοποιήσεις βασικών αγαθών, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, μειώσεις κατώτατων μισθών, χαλαρότερη εργασιακή νομοθεσία.

    Με λεπτή, τρεμάμενη φωνούλα, πάει ψελλίσει "αυτό δεν είναι σ...", πριν προλάβει να το διακόψει γαβγίζοντας "ΣΚΑΣΕ" και κοπανόντας με λύσσα το δικαστικό σφυράκι του ο εκάστοτε νομοθέτης και εξουσιαστής. Ο πολίτης τότε μαζεύεται σαν σκιαγμένο κουνελάκι, και δεν ολοκληρώνει τη πρότασή του γιατί είναι "η πειθαρχία είναι αρετή". Εξάλλου, ο πολίτης ψηφίζει. Ζει σε δημοκρατία, άρα έχει τη δύναμη να αλλάξει το σύστημα εκλέγοντας άλλο κόμμα. Έτσι του είπαν στο σχολείο.

    Ο πολίτης, πριν πάει στη κάλπη, θα φροντίσει να ενημερωθεί καλά από τους δημοσιογράφους, τους αμερόληπτους κριτές της άρχουσας τάξης. Παρακολουθώντας τις βαθυστόχαστες συζητήσεις τους στα πανελς των καναλιών, των καναλιών που ελέγχονται από επιχειρηματίες με συγκεκριμένα συμφέροντα, διαφωτίζεται σωστά ως προς το τι θα ψηφίσει.

    Και έτσι, πηγαίνει στη κάλπη να αλλάξει τη κυβέρνηση. Να αλλάξει το σύστημα. Τώρα που θα εκλεγεί η τέως αξιωματική αντιπολίτευση θα διορθώσει ό,τι έκανε η μέχρι τώρα κυβέρνηση. Θα νοιαστεί για τον πολίτη. Θα συναρμολογήσει τα σπασμένα. Εξάλλου, αν δεν το κάνει θα βγουν οι αντίπαλοί της στις επόμενες εκλογές. Πώς θα μπορούσε λοιπόν, να μην νοιαστεί για τον πολίτη; 

    Νέα κυβέρνηση. Καινουρια πρόσωπα. Τα παλιά με δυο ρυτίδες παραπάνω ή αλλιώτικο μακιγιάζ, άρα είναι διαφορετικά. Ο πολίτης για άλλη μια φορά κοιτάζει με το νυσταγμένο, πεντάχαζο βλέμμα προς τα πολύ ψηλά -εκεί που κάθονται οι κύριοι νομοθέται. Η αποχάυνωση στα μάτια μετατρέπεται πάλι σε τρόμο και απορία όταν τους βλέπει να ψηφίζουν νέους νόμους, οι οποίοι δεν ακυρώνουν αλλά συμπληρώνουν τους προηγούμενους.

    -"Μα αφού υποτίθεται εσείς θα...."
    -"ΣΚΑΣΕ", γαβγίζει με λύσσα η ίδια φωνή με τη προηγούμενη φορά, βροντοκοπανώντας το δικαστικό σφυράκι. Γιατί, αν και τα πρόσωπα που βλέπει ο πολίτης στα επίσημα κλιμάκια της εξουσίας άλλαξαν, αυτά που βρίσκονται πίσω από αυτά παραμένουν ακριβώς τα ίδια. Οι σύμβουλοι της κυβέρνησης, οι οικονομικοί αναλυτές, οι μυστικές υπηρεσίες, οι ανώτατοι δικαστικοί, μα κυρίως οι τραπεζίτες, οι επενδυτές, οι κεφαλαιοκράτες. Αυτοί κρατούν το σφυράκι.

    "Θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα να σας καταψηφίσω!!!", σκέφτεται ο πολίτης, και στις επόμενες εκλογές ψηφίζει εκ νέου την αξιωματική αντιπολίτευση, που ήταν κυβέρνηση τη προηγούμενη τετραετία και τώρα τάσσει εκ νέου λαγούς με πετραχείλια. 

     Φτου και απ'την αρχή.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

"Είναι άξιοι της μοίρας τους!!!1!1!" - Η ηθική διάσταση μιας πολιτικής θέσης

Συζητάς τη κατάσταση στην Ελλάδα με τρίτους. Η κουβέντα φέρνει τους άνεργους, τους μικρομεσαίους μαγαζάτορες που έπληξε η κρίση, και αυτούς που οσονούπω θα χάσουν το σπίτι τους για αστεία χρέη προς το δημόσιο και τις τράπεζες (τις οποίες αναδιάρθωσαν ήδη τρεις φορές με τους φόρους τους).

Αίφνης πετάγεται ο φιλελέμπουρας.

"Καλά να πάθουν! Ας ήταν πιο εργατικοί/παραγωγικοί/σπουδαγμένοι/έξυπνοι/προσεκτικοί να μην τα πάθαιναν αυτά!"

Δεν είναι σποτ απ'τα σκερτσακια. Οσοι συμμετεχουν τακτικα σε πολιτικοκοινωνικές συζητήσεις έχουν ακούσει πάμπολλες φορές παρόμοιες αμερικανοειδείς σαχλαμαρες.

Χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος ότι το πού θα καταλήξεις, ειδικά σε περίοδο κρίσης, είναι πιο πολύ θέμα τύχης παρά προσοχής/παραγωγικότητας/αποταμίευσης/ικανότητας και τα συναφή; Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που και προσεκτικοί ήταν, και τα κουμάντα τους έκαναν, και παραγωγικοί ήταν, και ικανότητες είχαν, και έχασαν τα πάντα από χρηματιστηρικά σκαμπανεβάσματα, πολιτικές αναταραχές, φυσικές καταστροφές, ή από πιο πεζά πράγματα όπως προβλήματα υγείας ή καθαρή ατυχία.

Γνωστά βέβαια όλα αυτά όμως, και χιλιοειπωμένα στον ευρύτερο αριστερό χώρο. Μη μαλλιάζει η γλώσσα μας με τα ίδια και τα ίδια. Το μεγάλο πρόβλημα με αυτές τις θέσεις δεν είναι το ότι είναι εκτός πραγματικότητας. Δηλαδή, είναι και αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι άλλο.

Έστω ότι μας πετάνε σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο όσοι έχουν μείνει ταπί και απένταροι είναι οι απρόσεκτοι, οι μη-παραγωγικοί, οι βλαμμένοι, και αυτοί που δεν έκαναν οικονομίες. Τότε ξαφνικά θα γινόταν σωστό να μην έχεις να φας ή και σπίτι να μείνεις;

Και ένα παιδί ακόμα, εφόσον είναι εγκεφαλικά υγιές, αντιλαμβάνεται ότι τίποτα σωστό δεν υπάρχει στο να σου λείπουν ακόμα και τα βασικά, έστω και επειδή είσαι απρόσεκτος/βλαμμένος/όχι-αρκετά-παραγωγικός.

Εγκληματίας να 'σαι, στη φυλάκα σου παρέχεται αν μη τι άλλο ένα πιάτο φαι να φας και ένα κρεβάτι να κοιμηθείς. Υπάρχει κανένας που πιστεύει ότι οι απρόσεκτοι/βλαμμένοι/μη-παραγωγικοί αξίζουν χειρότερη αντιμετώπιση και από τους εγκληματίες; 

Είναι τεράστιο λάθος που προσπαθούμε να αντικρούσουμε τις σκουπιδοθέσεις των φασιστοφιλελέδων μόνο με πραγματιστικά επιχειρήματα. Όπως στη καθημερινή ζωή, έτσι και στη πολιτική δεν (πρέπει να) υπάρχουν μόνο φράγκα και συμφέροντα, αλλά επίσης ήθος και αντίληψη της δικαιοσύνης.

Σε σχέση με παλαιότερες εποχές, η ηθική επιχειρηματολογία στη πολιτική ανάλυση και η χρήση εννοιών όπως της Δικαιοσύνης, έχει ατονήσει. Αν κάποιος βάλει ένα debate μεταξύ σύγχρονου δεξιού και "αριστερού" (το big bang να τους κάνει), πιο πιθανό είναι να ακούσει οικονομικοφανείς αναλύσεις για έσοδα και δείκτες ανάπτυξης, παρά για ηθική και ανθρωπιά. Και αυτό ακόμα και σε ζητήματα που έχουν να κάνουν κυρίως με την ηθική.

Δείτε, ας πούμε, το προσφυγικό. Στις βορειοευρωπαϊκές χώρες, μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματολογίας υπέρ των προσφύγων ήταν... η οικονομική ανάπτυξη που θα δουμε αν έχουμε μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό εύκαιρο και τα οφέλη της μετανάστευσης στην οικονομία. Μα είμαστε με τα καλά μας; Αν δηλαδή δεν υπήρχαν οικονομικά οφέλη τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να τους πετάξουμε στη θάλασσα;

Κάποια πράγματα είναι άσχετα με τα φράγκα και την οικονομική ανάπτυξη. Και οι καρκινικοί όγκοι αναπτύσσονται. Στο διάολο πια, με τον ξεφτιλισμένο αυτόν όρο -την "ανάπτυξη".

Κάποια πράγματα σχετίζονται πιότερο με την ηθική και την αντίληψή μας περί δικαίου και ορθού. 

Έστω ότι έρχεται κάποιος με μια 200σελιδη οικονομική ανάλυση, που αποδεικνύει τα οφέλη στην οικονομία από τη νομιμοποίηση της παιδικής πορνείας. Ότι το κράτος θα βγάλει πολλά δισεκατομμύρια έτσι. Ότι θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας για τσατσάδες και καθαριστές στους οίκους ανοχής παιδιών. Μάλιστα, τεκμηριώνει "ορθολογικά" ότι κάτι τέτοιο δεν είναι κακό, με το αμίμητο επιχείρημα πως "τα παιδάκια τουλάχιστον δεν θα πεινάνε" και θα είναι "better off" σε σχέση με πριν.

Ο οικονομικός αναλυτής μας όμως δεν σταματάει εδώ. Αναλύει με πλήρη στοιχεία πόσα δισεκατομμύρια θα βγάλουν οι φαρμακευτικές πουλώντας υπνωτικά και ηρεμιστικά χάπια στα παιδάκια, ώστε να μην καταλαβαίνουν τι τους γίνεται και να μην έχουν ψυχικά τραύματα μετά. Αναφέρεται μάλιστα και στις θέσεις εργασίας γιατρών που θα δημιουργηθούν, για τη περίπτωση που κάποιος το παρακάνει και τραυματίσει κάποιο μικράκι.

Τι θα κάνατε; Δεν θα διώχνατε στη κυριολεξία κλωτσηδόν;

Και ένας ηλίθιος κατανοεί, πως δεν είναι όλα φράγκα και κέρδη. Ακόμα και αν ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους ευνοεί την "οικονομική ανάπτυξη" και το "χρηματιστήριο", αν είναι να υπάρχουν άτομα χωρίς πρόσβαση σε κατοικία/υγεία/νερό/ρεύμα χωρίς να είναι αποδεδειγμένα τεμπέληδες, αυτή η ανάπτυξη είναι για τα σκουπίδια. Αρκετά με τις συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις που σας λένε ξανά και ξανά ("ανάπτυξη", "πρόοδος", κ.α.) για να κάνουν το μαύρο άσπρο.

Σε ορισμένα ζητήματα υπεισέρχονται και ηθικές αντιλήψεις, καθώς και το συναίσθημα του Δικαίου -που μετά την ευφυία και τη χρήση γλώσσας είναι αυτό που πραγματικά μας διαχωρίζει από τα άλλα ζώα. Τέτοια ζητήματα μπορεί να είναι το προαναφερθέν ακραίο -της παιδικής πορνειας. Μπορεί να είναι το μεταναστευτικό/προσφυγικό. Μπορεί να είναι χίλια μύρια.

Σίγουρα όμως σε αυτά τα ζητήματα συγκαταλέγονται και τα περί κοινωνικών παροχών από το κράτος στους πολίτες -τουλάχιστον όσους δεν είναι αποδεδειγμένα τεμπέληδες (άλλο άμα κάποιου του βρίσκουν δουλειές και τις παρατάει ή πηγαίνει και αράζει).

Καλά θα κάνουμε, όταν πρόκειται για τέτοια θέματα, εκτός από το πραγματιστικό σκέλος να τονίζουμε και το ηθικό.

Κανένας δεν είναι "άξιος της μοίρας του" για επιλογές που δεν έκανε -π.χ. μια οικονομική ύφεση. Υπάρχουν χιλιάδες ταλαντούχοι και εργατικοί άνθρωποι που έχασαν τα πάντα για επιλογές τρίτων. Αυτό είναι το πραγματιστικό σκέλος που αντιτάσσουμε στο "είναι άξιοι της μοίρας τους".

Το ότι ούτε εγκληματίας όμως δεν αξίζει στα αλήθεια να πεθάνει από τη πείνα στο δρόμο... είναι η ουσία και η πεμπτουσία της Θέσης μας. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που μόνο οι μη-αποδοτικοί/αμόρφωτοι/χαζοί/απρόσεκτοι/χωρίς-ιδιαίτερα-ταλέντα ξέμεναν ταπί και απένταροι, πάλι δεν θα άξιζαν τη μοίρα του άστεγου.

Αδιάφορο αν η παροχή κάποιων βασικών θα μείωνε τους δείκτες ανάπτυξης. Στα σκουπίδια και όλα τα λογικοφανή (και ουδέποτε ορθολογικά) επιχειρήματα των φιλελέμπουρων για το πόσο έφτασαν οι ανήμποροι μόνοι τους στα όρια της φτώχειας.


Δεν είναι μόνο θέμα οικονομίας και πραγματισμού. 

Είναι κυρίως θέμα ηθικής και ανθρωπιάς.

---------------------------------------------------------------



Πρόταση σε συντρόφους του ευρύτερου αριστερού χώρου:
να γυριστουν σκετσακια με σοβαρές συζητήσεις μεταξύ ατόμων διαφορων αποχρωσεων της αριστεράς, οπου πεταγεται μέσα απο εναν παρακειμενο σκουπιδοκαδο ή έναν υπόνομο (πιο απαιτητικο γυρισμα) ενας συντηρητικός ή ενας ανκαπ. Με μπλουζάκι που καθιστά σαφές τι είναι, λέει τις θέσεις των συντηρητικών ή των ανκαπ με το πιο καθυστερημένο ύφος εβερ. Μέσα από τον σκουπιδοκάδο (ή υπονομο) πάντα.

Αν θέλετε να το τερματισετε, μπορεί στο τέλος να κλεινετε με δυναμη το σκουπιδοκαδο μπαζοντας τον συντηρητοανκαπ ξανά μέσα, και να παίζει ο ύμνος της ΕΣΣΔ

"Att vara en riktig man är att..."

Jag vet inte, men det säkert inte är att gråta och visa känslor.

Det finns en anledning till att pojkar förväntas kunna kontrollera känslorna och inte visa dem, medan för tjejerna finns det inget social påtryckning om att förvärva sådana förmågor: en man kan bli farligare ifall han inte kontrollerar känslorna. Jag vet att det låter sexistiskt för några av er, men tillåt mig utveckla.

Är det en tillfällighet att varenda gång ni hör om två personer som började förolämpa och slutligen dödade varandra för en parkeringsplats, de är nästan alltid män? Det är inte ett statistisk anomali: på grund av båda evolutionära och sociala anledningar, känslor av en man kan bevisa sig vara farligare än en kvinnans.

Vare sig på grund av vår testosterone, vare sig på grund av infödda hjärntstrukturer som är olika hos män och kvinnor, eller på grund av sociala stereotyper som inte ska sluta finnas i nära framtiden, män kännetecknas av en tendens att bli arg oftare, och att vara aggressiva när de blir så. Jag hävdar inte att det är rätt eller att de som inte beter sig som neanderthaler är inte "riktiga män" -jag bara säger att det finns några statistiska skillnader.

Kanske anledningen till att män förväntas lära sig kontrollera sina känslor är att våra förfäder var medvetna om att när en man inte lär sig göra så, så är det mer sannolikt att man ska utföra antisociala handlingar. Undervisa inte din son att kontrollera sig för att inte gråta när han är ett barn, och du får en vuxen som inte kan kontrollera sig för att inte bråkas.

Den här skitsnacken -att det inte är ett problem om en man uttrycker känslorna- måste ta slut.

Το καραγκιοζιλίκι της "νομιμοφροσύνης"

Η άρχουσα τάξη στον μεσαίωνα παραμύθιαζε το πόπολο ότι κάθε πράξη της είναι σύμφωνη με το λόγο του Θεού, αν όχι και υπαγορευμένη από αυτόν. Έναν λόγο του θεού που έκοβε και έραβε στα μέτρα της, ανάλογα με τα  συμφέροντα την εκάστοτε χρονική συγκυρία, με περίπλοκες θεολογικές πραγματειες των οποίων η ανάγνωση και κατανόηση  απαιτούσε χρόνο και γνώσεις που το πόπολο στερείτο.

Έτσι, το έπειθε άλλοτε το έπειθε να αποδεχθεί την επικυριαρχία εκείνων που ήταν δήθεν πιο κοντά στο θεό, και άλλοτε να σκοτώσει και να σκοτωθεί για να φάνε καλύτερα οι ήδη χορτασμένοι.

Η ίδια μεσαιωνική άρχουσα τάξη παραμύθιαζε το πόπολο ότι δήθεν ο θεός το προστάτευε, μεριμνούσε για εκείνο, και ότι τους αντιμετώπιζε όλους ως ίσους. Μεγαλογαιοκτήμονες, δουλοπάροικοι, πρίγκηπες και βασιλείς -όλοι ήταν το ίδιο για τον Πάνσοφο, Παντοδύναμο, και Πανάγαθο θεούλη, ο οποίος θα τιμωρούσε τους κακούς χωρίς έλεος όποιοι και αν ήταν.

Σήμερα η άρχουσα τάξη παραμυθιάζει το πόπολο ότι κάθε της πράξη είναι σύμφωνη με τον Νόμο, αν όχι και υπαγορευμένη από αυτόν. Έναν νόμο που κόβει και ράβει στα μέτρα της ανάλογα με τα συμφέροντα την εκάστοτε χρονική συγκυρία, με περίπλοκες νομολογίες των οποίων η ανάγνωση και κατανόηση απαιτεί χρόνο και γνώσεις που το πόπολο στερείται.

Έτσι, το πείθει... όχι απαραίτητα να σκοτώνει και να σκοτώνεται. Αυτά είναι παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα. Και κοστοβόρα επίσης, μιας και σήμερα οι πόλεμοι δεν γίνονται με σπάθες αλλά με ελικόπτερα και drones που κοστίζουν δισεκατομμύρια οπότε αίφνης γίναμε "ειρηνιστές" και "πολιτισμένοι".

Το πείθει για την αναγκαιότητα να φορολογηθούμε· να διεκπεραιώνουμε τις συναλλαγές μας μέσω τραπέζης· να μην αμυνόμαστε ποτέ ενάντιόν της με αποτελεσματικά μέσα, μιας και ο νόμος τα απαγορεύει· να χαιρόμαστε με τη μαζική παρακολούθηση, αφού βοηθάει στην επιβολή του νόμου· να μην τολμήσουμε να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας αν τυχόν μας κάνει πουστιά ο εργοδότης μας· και αν ο κάθε Μηλιώνης τη σκαπουλάρει με δυο χρονάκια στη μπουζού ενώ έφαγε 250.000.000 ενώ κουλουροπώληδες εκτίουν ποινές κάθειρξης για πενταροδεκάρες... ο Νόμος ξέρει καλύτερα από εσένα, μικρέ και αδαή. 

Η ίδια άρχουσα τάξη παραμυθιάζει το πόπολο ότι δήθεν ο νόμος το προστατεύει, μεριμνεί για εκείνο, και ότι τους αντιμετωπίζει όλους ως ίσους. Μεγαλοκεφαλαιούχοι, εργάτοϋπάλληλοι, υπουργοί και βιομήχανοι -όλοι είναι το ίδιο για τον πάνσοφο, παντοδύναμο, και δικαιότατο νόμο, ο οποίος θα τιμωρήσει τους κακούς χωρίς έλεος όποιοι και αν είναι.

Η λέξη "νομιμόφρονας" είναι συνώνυμη του "άφρονας", και αν πιστεύετε πως ο νόμος είναι εκεί για να σας προστατέψει χωρίς να είστε πλούσιοι, είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω πως πιστεύετε και στον άγιο Βασίλη, στον αλλάχ, και στα στρουμφάκια.

Το μεσαιωνικό πόπολο βάραγε παλαμάκια με το κάψιμο άθεων, αιρετικών, και "μαγισσών" στη πυρά, επειδή "ήταν ο νόμος του θεού".

Το σύγχρονο πόπολο βαράει παλαμάκια με το κυνήγι σε βάρος κάθε αντιστεκόμενου. Και χαίρεται όταν οι κακοί αναρχοκουμουνιστές των εξαρχείων τρώνε ξύλο. Είναι, βλέπεις, "νόμος του κράτους", που πρώτιστο χρέος του καλού ηλιθίου πολίτη είναι να τον τηρεί...

Första dagarna här är jättesvåra

Det är bara ett par månader (08/2019) sedan jag flyttade till Sverige, och inser att första veckorna man bor här är ännu svårare än man tror.

Det krävs ett personnummer till och med för att andas, och trots att de nordiska länderna rymmas för att ha en effektiv publiksektor, så måste man vänta omkring två månader innan man får det. Och det är oerhört viktigare än i andra länder.

Utan ett personnumer så har man svårt med att få ett jobb, att skaffa ett bankkonto, att utfärda en månadskort för tåget (något som verkligen behövs ifall man får ett jobb någon annanstans än där som man bor), och till och med för att anmäla sig till gymmet (!!!!!), för åtminstone två månader efter att man har kommit.


Jag visste att skatter är väldigt höga, men trodde att de användes som det måste -något som inte verkar stämma. Man förväntar sig, till exempel, att i ett land där människor tvingas ge så stora summor som skatter, så behöver människor inte betala särskilt mycket för att ta bussen eller tåget. Men eftersom de har privatiserats länge sedan så har ägarna sett till att du antigen betala som om du var rik (samma gäller om man tar bilen istället), eller inte gå till jobbet.

Jag slår vad om att innan privatiseringen så var det inte så dyrt att ta bussen, och med så höga skatter så vore det lätt att betala det genom skatterna och ge till gratis åt alla. Fan, det är bättre att spränga saker än att privatisera dem.

Trots allt är det fortfarande avsevärd bättre att bo här än i mitt hemland, och jag skulle föredra hamna hemlos här än att flytta tillbaka till Grekland och få ett jobb där.

Det är inte länge sedan jag fick mitt första jobb hos en restaurang. Ja, det är synd -jag kom hit med arbetserfarenhet som utvecklare, fyra språk i mitt CV däribland svenska, en BSc i Datateknik och på väg till en andra BSc i Matematik. Men det är en... bra börja. Kanske. Fan, jag hoppas att det inte ska ta långt innan jag får ett jobb som passar till mig.

Men det som jag har insett i mitt första jobb, är hur oerhört stora skillnader finns det mellan arbetsvillkor här och arbetsvillkor i Grekland. De som får jobb hos restauranger i Grekland är tvungna att jobba oftast 10-12 timmar medan de betalas för 8 eller färre. Här är det inte ens tillåtet att stanna längre än 8 timmar även om du vill sluta med något du började: de ber dig att gå hemma och lämna det för imorgon. Vilken restaurangägare i Grekland skulle göra detsamma?


I början är det svårt här. Men det är bra.

Η "επιχειρηματολογία" υπέρ των Ανεμογεννητριών στα Άγραφα

Αρχική δημοσίευση. Ελαφρώς τροποποιημένη εδώ.


--------------------------------------------------
Είχα το υπέροχο προνόμιο να πέσω πάνω σε αυτό το άρθρο του Καμπουράκη, το οποίο φαίνεται να συνοψίζει την κλασσική επιχειρηματολογία υπέρ των ανεμογεννητριών.

Αφού είναι κατεστραμμένο το περιβάλλον και η αισθητική των κατοίκων σε τόσες και τόσες περιοχές, πόσο κακό είναι που θα συμβεί το ίδιο και στα #Άγραφα; Ειδικά τη στιγμή που η όποια ζημιά στο περιβάλλον θα αντισταθμιστεί από το τεράστιο καλό που θα κάνει ο περιορισμός της χρήσης λιγνήτη;

Μόνο που αυτή η θέση είναι ισοδύναμη του "αφού οι Χ & Υ περιοχές είναι γεμάτες σκουπίδια, γιατί να μη γίνουμε σκουπιδότοπος και εμείς;". Είναι απολυτα λογικό να υπάρχουν μερικές βιομηχανικές/όχι πολύ καλαισθητες περιοχές, όπως είναι απόλυτα λογικό να υπάρχουν και κάποιες χωματερές. Αυτό όμως απέχει παρασσάγγας από το να μην αφήσουμε μέρος για μέρος χωρίς "ανάπτυξη" (των κερδών των ήδη φραγκάτων) και χωματερές.

Ως προς το σκέλος του περιβάλλοντος τώρα, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, πάνω από το 70% της μόλυνσης οφείλεται στις 100 μεγαλύτερες εταιρείες, η πλειοψηφία των οποίων βασίζεται σε Αμερική και Κίνα -που όπως όλοι ξέρουμε ελάχιστα νοιάζονται για το περιβάλλον. Αυτό δεν είναι συνομωσιολογία του Ριζοσπάστη, ούτε από φυλλάδιο του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δημοσιεύθηκε ακόμα και στη Guardian και το Economist. Άμα στα αλήθεια νοιαζόμαστε για το περιβάλλον πρέπει να εξαναγκάσουμε αυτές τις εταιρείες να λαμβάνουν τα μέτρα τους αντί να βάλουμε ανεμογεννήτριες εμείς -είτε με μποικοταζ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, είτε δεκαπλασιάζοντας τους δασμούς για τα προϊόντα τους.

Συν τοις άλλοις, οι ανεμογεννήτριες μπορούν να μπουν στη θάλασσα, όπως στη Σουηδία και τη Δανία, οπότε και θα προκαλέσουν μονάχα ένα κλάσμα της ζημιάς που θα κάνουν στα βουνά. Ο λόγος για τον οποίο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, παρόλο που έχουμε περισσότερη ανεκμεταλλεύτη θάλασσα απ'ότι βουνά, είναι επειδή είναι μεγαλύτερο το κόστος κατασκευής. Ουσιαστικά, τα Άγραφα θα γίνουν σαν τα οπίσθια της μαϊμούς για να μη δώσουν μερικές ψωροδεκάρες παραπάνω οι προγουλιαστοί.

Τέλος, αξίζει να αναρωτηθούμε, αφού οι Ευρωπαίοι φίλοι μας (σαν φίλοι ήρθανε -να μας μυρίσουν θέλουν) νοιάζονται τόσο για το περιβάλλον και θέλουν #ανεμογεννήτριες στα βουνά, και αφού οι ανεμογεννήτριες "δεν είναι τόσο κακές για το περιβάλλον και την αισθητική", γιατί πρέπει να τις χτίσουν εδώ πέρα μέσω Γερμανογαλλικών εταιρειών εδρευουσών στην Ελβετία, και να μην πάνε να τις χτίσουν στις Άλπεις που έχουν τόσες κορυφές ανεκμετελλεύτες και είναι και δίπλα στην έδρα αυτών των εταιρειών;

Ερωτήματα, ε;