Δεν χρησιμοποιώ το παρόν ιστολόγιο για αναδημοσιεύσεις άρθρων και κειμένων, αλλά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση.
Το παρακάτω κείμενο (παρατιθέμενο όπως το βρήκα στο odosdrachmis.blogspot.gr) πρέπει να διαβαστεί από κάθε αριστερό (ή μάλλον "αριστερό") που επικαλείται το ότι υπήρξαν και οι παππούδες μας μετανάστες ως "αντεπιχείρημα" κατά των όσων λένε όσοι (συνήθως ακροδεξιοί, δυστυχώς) μιλάνε κατά της μαζικής μετανάστευσης.
Η μετανάστευση από μόνη της δεν είναι κάτι κακό -και τη στιγμή που ο ίδιος σκοπεύω να μεταναστεύσω, μπορώ να δείξω μεγάλη κατανόηση σε κάποιον που επιλέγει μια ξένη χώρα ως τόπο διαμονής-, αλλά αυτό ισχύει εως έναν βαθμό. Η μαζική μετανάστευση ανειδίκευτων, και μάλιστα από χώρες με μεγάλη πολιτισμική διαφορά (π.χ. ισλαμικές), ζημιώνει την οικονομία και τη κοινωνία αντί να τις ωφελεί, και ευνοεί την άνοδο της ακροδεξιάς.
Τα ποσοστά που παίρνουν τα ακροδεξιά κόμματα δεν οφείλεται κατ'αποκλειστικότητα σε περιορισμένη κατανόηση της ζωής και της πολιτικής από τα πλήθη· οφείλεται εν πολλοίς και στις αποτυχημένες μεταναστευτικές πολιτικές.
Την τρανταχτή απόδειξη επ'αυτού αποτελεί η Σουηδία. Μέχρι πριν 15 χρόνια ήταν μια από τις καλύτερες χώρες στον πλανήτη για να ζει κάποιος -και σήμερα πάει από το κακό στο χειρότερο, κυρίως λόγω της μαζικής μετανάστευσης από τριτοκοσμικές χώρες. Αν και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος σουπερ-Αϊνστάιν για να κατανοεί πως όταν φέρνεις τον τρίτο κόσμο στη χώρα σου γίνεσαι και ο ίδιος τριτοκοσμικός, οι Σουηδοί πολιτικοί και ψηφοφόροι δεν το κατάλαβαν έγκαιρα... Τώρα, εκτός της αλλοίωσης της κοινωνίας τους από τους ισλαμιστές, έχουν να αντιμετωπίσουν και την άνοδο της ακροδεξιάς.
Και για την μετανάστευση πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Σε πρώτη μοίρα το κράτος πρέπει να φροντίζει, όχι τόσο να είναι περιορισμένος ο αριθμός των καθ'αυτών μεταναστών όπως πολλοί θεωρούν, όσο εκείνοι που έρχονται να είναι εξειδικευμένοι κάπου και με λευκό ποινικό μητρώο (με εξαίρεση ίσως μικροκαταδίκες, π.χ. εξύβρισης, ή αδικήματα που τελέστηκαν πριν πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα). Αυτό θα ήταν πολύ πιο πρακτικό και ουσιώδες από το να κλείνουμε τις πόρτες σε επιστήμονες και άλλους εργάτες που τιμούν τη χώρα μας επιλέγοντας να ζήσουν σ'αυτή (σε ένα παράλληλο σύμπαν, γιατί σ'αυτό και οι ίδιοι οι Έλληνες επιστήμονες μεταναστεύουν).
Περιορισμένος πρέπει να είναι ο αριθμός των ανειδίκευτων μεταναστών, και εκείνων που καταφεύγουν σε μια χώρα ως πρόσφυγες -καλός είναι και ο ανθρωπισμός, αλλά μόνο στο μέτρο που δεν σπαταλάει μεγάλο μέρος των φόρων σε επιδόματα.
Το παρακάτω γράφτηκε από την Οριάνα Φαλάτσι -στην Ελλάδα γνωστή πιότερο ως σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη. Τα bold και οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι του γράφοντος την εισαγωγή, όστις δεν υιοθετεί απαραίτητα όλες τις εν αυτω εκπεφρασμένες απόψεις.
-------------------------------------------
Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:
Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων.
Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο.
Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ
Το παρακάτω κείμενο (παρατιθέμενο όπως το βρήκα στο odosdrachmis.blogspot.gr) πρέπει να διαβαστεί από κάθε αριστερό (ή μάλλον "αριστερό") που επικαλείται το ότι υπήρξαν και οι παππούδες μας μετανάστες ως "αντεπιχείρημα" κατά των όσων λένε όσοι (συνήθως ακροδεξιοί, δυστυχώς) μιλάνε κατά της μαζικής μετανάστευσης.
Η μετανάστευση από μόνη της δεν είναι κάτι κακό -και τη στιγμή που ο ίδιος σκοπεύω να μεταναστεύσω, μπορώ να δείξω μεγάλη κατανόηση σε κάποιον που επιλέγει μια ξένη χώρα ως τόπο διαμονής-, αλλά αυτό ισχύει εως έναν βαθμό. Η μαζική μετανάστευση ανειδίκευτων, και μάλιστα από χώρες με μεγάλη πολιτισμική διαφορά (π.χ. ισλαμικές), ζημιώνει την οικονομία και τη κοινωνία αντί να τις ωφελεί, και ευνοεί την άνοδο της ακροδεξιάς.
Τα ποσοστά που παίρνουν τα ακροδεξιά κόμματα δεν οφείλεται κατ'αποκλειστικότητα σε περιορισμένη κατανόηση της ζωής και της πολιτικής από τα πλήθη· οφείλεται εν πολλοίς και στις αποτυχημένες μεταναστευτικές πολιτικές.
Την τρανταχτή απόδειξη επ'αυτού αποτελεί η Σουηδία. Μέχρι πριν 15 χρόνια ήταν μια από τις καλύτερες χώρες στον πλανήτη για να ζει κάποιος -και σήμερα πάει από το κακό στο χειρότερο, κυρίως λόγω της μαζικής μετανάστευσης από τριτοκοσμικές χώρες. Αν και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος σουπερ-Αϊνστάιν για να κατανοεί πως όταν φέρνεις τον τρίτο κόσμο στη χώρα σου γίνεσαι και ο ίδιος τριτοκοσμικός, οι Σουηδοί πολιτικοί και ψηφοφόροι δεν το κατάλαβαν έγκαιρα... Τώρα, εκτός της αλλοίωσης της κοινωνίας τους από τους ισλαμιστές, έχουν να αντιμετωπίσουν και την άνοδο της ακροδεξιάς.
Και για την μετανάστευση πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Σε πρώτη μοίρα το κράτος πρέπει να φροντίζει, όχι τόσο να είναι περιορισμένος ο αριθμός των καθ'αυτών μεταναστών όπως πολλοί θεωρούν, όσο εκείνοι που έρχονται να είναι εξειδικευμένοι κάπου και με λευκό ποινικό μητρώο (με εξαίρεση ίσως μικροκαταδίκες, π.χ. εξύβρισης, ή αδικήματα που τελέστηκαν πριν πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα). Αυτό θα ήταν πολύ πιο πρακτικό και ουσιώδες από το να κλείνουμε τις πόρτες σε επιστήμονες και άλλους εργάτες που τιμούν τη χώρα μας επιλέγοντας να ζήσουν σ'αυτή (σε ένα παράλληλο σύμπαν, γιατί σ'αυτό και οι ίδιοι οι Έλληνες επιστήμονες μεταναστεύουν).
Περιορισμένος πρέπει να είναι ο αριθμός των ανειδίκευτων μεταναστών, και εκείνων που καταφεύγουν σε μια χώρα ως πρόσφυγες -καλός είναι και ο ανθρωπισμός, αλλά μόνο στο μέτρο που δεν σπαταλάει μεγάλο μέρος των φόρων σε επιδόματα.
Το παρακάτω γράφτηκε από την Οριάνα Φαλάτσι -στην Ελλάδα γνωστή πιότερο ως σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη. Τα bold και οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι του γράφοντος την εισαγωγή, όστις δεν υιοθετεί απαραίτητα όλες τις εν αυτω εκπεφρασμένες απόψεις.
-------------------------------------------
Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:
Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων.
Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο.
Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ








